عنوان مقاله:

نویسندگان:

مصطفی احمدی، محمد جواد زارع، یحیی امام

به منظور بررسی صفات کمی و کیفی دانه گندم، این پژوهش به صورت دو آزمایش فاکتوریل در قالب طرح آماری بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در دو منطقه ایلام و بوشهر در سال زراعی 93-1392 اجرا گردید. فاکتورهای آزمایشی شامل کاربرد دو سطح سایکوسل (صفر و 2.5 گرم در لیتر)، سولفات‌روی در 3 میزان (0، 25 و 50 کیلوگرم در هکتار) و نیتروکسین در 2 سطح (تلقیح و عدم تلقیح با بذر) بودند. کاربرد سایکوسل اثر معنی‌داری بر عملکرد و اجزای عملکرد دانه در سطح احتمال آماری یک درصد داشت. محلول‌پاشی سایکوسل سبب افزایش تعداد سنبله در متر مربع، تعداد دانه در سنبله، عملکرد دانه به ترتیب به‌میزان 14.6، 19.1، 42.5 درصد شد. بیشترین میزان پروتئین دانه (13.8%)، گلوتن (36.1%)، گلیادین (53.6%) و گلوتنین (31.8%) از تیمار محلول‌پاشی 2.5 گرم در لیتر سایکوسل، کاربرد 50 کیلوگرم در هکتار سولفات‌روی و تلقیح بذر با نیتروکسین بدست آمد. بالاترین عملکرد دانه (1710 کیلوگرم درهکتار)، میزان اسیدهای آمینه لیزین، متیونین و ترئونین به‌ترتیب به‌میزان 510، 545 و 772 میلی‌گرم در 100 گرم نمونه پروتئین از برهمکنش تیمارهای محلول‌پاشی سایکوسل در غلظت 2.5 گرم در لیتر، 50 کیلوگرم در هکتار سولفات‌روی و تلقیح بذر با نیتروکسین حاصل شد. به طورکلی می‌توان نتیجه گرفت که در شرایط دیم، کاربرد سایکوسل، سولفات‌روی و نیتروکسین در بهبود و افزایش عملکرد کمی و کیفی دانه گندم می‌تواند مؤثر واقع شود.

اسید آمینه، زراعت دیم، پروتئین، اجزای عملکرد.

برای لینک‌دهی به این مقاله از آدرس زیر استفاده نمایید:

برای ارجاع در منابع از عبارت زیر استفاده کنید:
احمدی، مصطفی، جواد زارع، محمد، امام، یحیی، 1403، پاسخ برخی از ویژگی‌های بیوشیمیایی دانه گندم به کاربرد سایکوسل، کود زیستی و سولفات‌روی در شرایط زراعت دیم، کنگره نان کامل و فرآورده های غلات، http://conf.sums.ac.ir/fa/archive_index.php?c=HN-wbgp&aid=1511844